بودند مع ذلك حجت را بر آنها تمام ميكردند براى اينكه نگويند رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى طه آيه 134 [ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 165 ] فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ( 165 ) پس چون كه فراموش كردند آنچه را كه به آنها تذكر داده شده به آن نجات داديم كسانى كه نهى از اين عمل زشت كه صيد ماهى در شنبه باشد مينمودند و گرفتيم كسانى كه ظلم ميكردند به عذاب سخت بسبب آنچه كه بودند فسق ميكردند سؤال - كسانى كه ساكت بودند كه نه موعظه ميكردند و نه مرتكب اين معصيت ميشدند آيا اهل نجات بودند يا معذب به عذاب . جواب - اگر در ترك نهى از منكر تقصيرى از آنها سر زده و با اهل معصيت مداهنه و معاشرت داشته آنها هم ظلم بنفس كرده و فاسق شدند و مشمول جمله اخيره هستند ، و از حديث منسوب بزين العابدين استفاده مىشود كه آنها هم گرفتار عذاب شدند چنانچه در قوم شعيب دارد كه صد هزار بودند شصت هزار ايمان آوردند و چهل هزار بشرك و كفر و معاصى برقرار عذاب بر تمام نازل شد شعيب عرض كرد ( ربّنا هذا للاشرار فمال الاخيار ) خطاب آمد از جهت سكوت و مداهنه با كفار بوده و بعد از رحلت حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم هم بسيارى از اهل ايمان با ابى بكر بيعت نكردند لكن على عليه السّلام را هم يارى نكردند و همين سكوت باعث ارتداد آنها شد كه گفتند ارتد الناس بعد رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم الّا اربعة او خمسة و همچنين اهل كوفه بسيارى شيعه بودند لكن مسلم [ ع ] را رها كردند و در خانه‌ها مخفى شدند ، و در عصر حاضر هم بسيارى از ماها از جهت سكوت و ترك يارى دين مسئوليت سختى داريم بگذاريم و بگذريم .